Сүрә 37 Сафтар, аят 142 – 147

1. فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ

   (Кәмәгә рөхсәтһеҙ менеп, язанан ҡасырға теләгәненә ул бик үкенде) шул ваҡыт уны бер ба­лыҡ йотто.

   37:142

2. فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ

   Әгәр ҙә ул үкенеп (тәүбә итеп), Аллаһҡа тәсбих әйтмәгән булһа,

   37:143

3. لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

   Ҡиәмәт көнөнә саҡлы балыҡ ҡарынында ҡалған булыр ине.

   37:144

4. فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ

   Беҙ уны хәлһеҙ рәүештә ҡоро ергә сығарып ташланыҡ.

   37:145

5. وَأَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ

   Өҫтөнә (күләгәһе төшөрлөк итеп) киң япраҡлы ағас үҫтерҙек.

   37:146

6. وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ

   Уны йөҙ меңдән артыҡ кешегә пәйғәмбәр итеп күндерҙек.

   37:147

Перевод: Башкирский перевод